Home NL  |  Contact  |  Boeken  |  Muziek  |  Kunst  |  Film  |  Media  |   Overige  |  Shop

Hoofdstuk 1 – gedeelte

Een grote rode zon klom de hemel omhoog en scheen door een dun laagje wolken. De regendruppels van de vorige avond bedekten nog steeds de straten als een dun laagje film, de zonnestralen weerkaatsend in alle kleuren van de regenboog.Het was ochtend en ik rookte mijn eerste sigaret van de dag, turend door het raam van de garagedeur. Later die dag zou ik een gesprek hebben bij een school aan de zuidzijde van de stad voor een functie als leraar Engels. Ik keek in de kop versgezette koffie en nam een slok. Deze twee dingen waren de voornaamste ingrediënten van mijn ochtendritueel, koffie en een sigaret. Het was een slechte gewoonte, dat wist ik. Ik bedoel daarmee de sigaret.
Natasha’s ouders wilden me laten geloven dat koffie eveneens slecht was voor mijn gezondheid, omdat het de botstructuur zou kunnen aantasten. Ik geef toe dat teveel koffie niet goed is voor mijn gezondheid, maar haar ouders wilden me laten geloven dat zelfs een beetje koffie al funest was voor de gezondheid.
Na het roken van mijn sigaret ging ik weer naar binnen, de trap op om me klaar te maken voor het gesprek. Natasha lag, naakt en nog half slapend, muziek te luisteren op haar tablet. Daarom zei ik haar voort te maken en zich klaar te maken, aangezien zij wist waar de school zich bevond en dus met me mee moest. De school lag in het uiterste zuidoosten van de stad, nabij een metrostation op lijn twaalf, maar ik wist de weg niet daarheen; dat had Natasha voor me opgezocht.Ruim een uur later was zij eindelijk klaar en verlieten we het huis van haar ouders waar zij en ik woonden – zonder medeweten van haar ouders omdat we nauwelijks tot geen contact meer met hen hadden. Natasha wou dat contact ook niet meer, en mij interesseerde het niet zoveel. Zolang we maar een dak boven ons hoofd hadden en genoeg te eten hadden was ik tevreden met het kleine beetje dat we hadden. Dat kleine beetje bestond uit een grote eetkamertafel, zes stoelen, een klein bijzettafeltje, een kunststof tafel en twee matrassen; één eenpersoons en één tweepersoons, van aanzienlijke dikte.
We liepen naar de grote doorgaande weg waar we een bus konden nemen naar het metrostation. Van daaruit moesten we eerst naar het stadscentrum reizen om daarna over te stappen naar een andere metrolijn die ons in zuidelijke richting zou brengen. Bijna aan het einde van die tweede metrolijn moesten we nogmaals overstappen naar het zuidoosten, waar we ongeveer halverwege moesten uistappen. Van daaruit was het nog slechts een paar minuten lopen naar het kantoor van de school waar we moesten zijn.
Natasha zou buiten blijven wachten totdat ik klaar was met het gesprek. Ik ging het kantoortje naar binnen en vroeg naar de opleidingscoördinator die het gesprek zou afnemen. Natuurlijk had ik mijn CV meegenomen, dat ik aan het begin van het gesprek aan hem overhandigde. Aanvankelijk begon hij in het Spaans tegen mij te praten, maar toen ik zei dat ik nog steeds Spaans aan het leren was, ging hij bijna moeiteloos over in het Engels, met een zwaar Amerikaans accent. Hij bestudeerde het CV vluchtig, en merkte op dat ik behoorlijk veel talen sprak. Waarom ik perse deze school had uitgekozen om les te geven; er waren tenslotte overal in de stad scholen, die allemaal wel een leraar zo welbespraakt als ik konden gebruiken. Ik antwoordde dat deze school een van de weinige was die een advertentie hadden geplaatst en actief op zoek waren naar nieuwe leraren. Hij vroeg me of ik liever daar in het zuidoosten wou werken of toch liever dichter bij huis. Er waren namelijk zeker twee of drie filialen van dezelfde school vrijwel bij mij om de hoek. Ik antwoordde dat dat mij niet zoveel uitmaakte, zolang ik mijn kennis maar kon delen. Daarna vertelde hij dat de functie die dit filiaal was bedoeld voor beginnende leraren, en dat hij slechts zes uren per week, op de zaterdagen, kon geven. Ook daarop reageerde ik op een naar mijn mening gepaste wijze door te stellen dat zes uren meer was dan helemaal geen uren. Na nog een paar algemene zaken verteld te hebben liet hij weten dat het einde van het gesprek was aangebroken. Hij moest mijn sollicitatie bespreken met de directeur, waarna er een tweede gesprek zou volgen met de directeur erbij, daarna een psychologische test en verder nog wat formaliteiten. Ik zou binnen twee of drie weken bericht krijgen. Daarna nam hij afscheid en wenste me een goede terugreis.

Geef een reactie