Home NL  |  Contact  |  Boeken  |  Muziek  |  Kunst  |  Film  |  Media  |   Overige  |  Shop

Hoofstuk 1 – gedeelte

Met pijn in mijn hart begin ik met het vertellen van dit verhaal. Het voelt alsof het meerdere malen met zwaarden is doorregen, uit mijn lijf gerukt en omgedraaid weer is teruggezet. Onwillekeurig moet ik denken aan dat lied van De Dijk, bloedend hart. Het voelt zwaar aan, met steken als ik terugdenk aan dat verschrikkelijke moment dat mij tot in het diepste van mijn ziel heeft verscheurd. Dit is het verhaal van een liefde, ontstaan in het paradijs en kapotgetrapt en uitgespuugd in een ogenschijnlijk warmbloedig land dat voor mij een hel werd. Ik heb lang nagedacht of ik dit verhaal überhaupt wel zou schrijven, zo’n pijn doet het als ik eraan terugdenk. Maar ik zou mezelf als schrijver verloochenen als ik u dit zou onthouden. Dit is het derde en laatste deel in een serie over mijn leven met Natasha. Het is een verhaal over liefde, verlating, afscheid, wraak, rampspoed en pijn.

Op het moment dat ik aan dit verhaal begin, vlak na de definitieve breuk, hoop ik nog steeds dat ik wakker word uit een boze droom en zij gewoon naast me ligt te slapen. Hoe had dit ooit kunnen gebeuren? Ik weet het antwoord zelf niet. Maar één ding staat vast: ondanks alles wat er gebeurd is, kan ik me niet losweken van de gedachte aan haar, houd ik nog steeds van haar met heel mijn hart en ziel, en pijnig ik mezelf nog elke dag daardoor.

 

Zij had de relatie verbroken, want zij voorzag dat het nooit meer goed zou komen. Intussen weet ik dat zij ontzettend moe werd van mijn constante vragen om te praten, wat zij al maanden niet meer deed. Elke gezonde relatie valt of staat bij goede communicatie, en tussen haar en mij was al maanden de communicatie een eenrichtingsverkeer; mijn continue gevraag aan haar om me te vertellen wat er aan de hand was. Ik kon wel aan haar gezicht zien dat er iets speelde, maar ik kon nog steeds niet haar gedachten lezen. Toen zij me vertelde dat ze niet langer met mij verder wou, kon ik niet geloven wat ik hoorde. Het klonk kil uit haar mond, alsof zij me een boodschap doorgaf van een gemiste telefoonoproep. Ik had haar wel zeker vijf minuten lang als een geslagen hond zitten aanstaren, daar op de matras in de andere slaapkamer. Zij had de afgelopen nachten al apart geslapen; iets dat ik niet echt vreemd vond, aangezien ik haar herhaaldelijk had verteld dat ik het niet erg zou vinden als zij – vanwege haar rug – op die andere matras zou slapen. Van de matras in de hoofdslaapkamer kreeg zij regelmatig rugpijn, en ik had haar daarom verteld het niet erg te vinden als zij apart zou slapen. Haar gezondheid was belangrijker voor mij dan haar ’s nachts naast me hebben liggen. Nooit had zij dat gewild; altijd wou zij perse naast mij liggen om zo dicht mogelijk bij me te kunnen zijn. Maar de afgelopen paar nachten was zij dan toch eindelijk op die matras in de andere slaapkamer gaan liggen. Daar lagen we dan allebei, terwijl zij me droog en kil een felle steek in mijn brekende hart gaf.

“Ik wil deze relatie niet meer,” kwamen de woorden kil en resoluut uit haar mond.

Mijn mond viel open van verbazing. Terwijl zij met haar rug tegen de muur zat, lag ik onderuit op dezelfde matras. Ik wist me geen houding te geven. Wat was er zojuist gebeurd? Ik wist het echt niet. Maakte zij een geintje? Nee dat was het niet.

“Het is voorbij,” herhaalde zij haar besluit.

Dat was het dan. Zonder mij ook maar enige uitleg te geven waarom, had zij een punt gezet achter de relatie. Het duurde een paar minuten voordat haar woorden tot mij doordrongen. Perplex zat ik daar op die matras in de andere kamer, waar zij sinds een paar nachten sliep. Ik wist niet wat mij overkwam. Hoe kon zij zo kil en weloverwogen die woorden tegen mij zeggen? We hadden juist een paar dagen eerder besloten om de relatie nieuw leven in te blazen. Ik zou wat geduldiger met haar zijn, en zij zou sneller haar mond open doen als zij ergens mee zat. Mijn wereld was compleet ineengestort.

 

Geef een reactie