Voodoo-priesteres en James Bond-diva

Mijn ervaring van de derde dag van het Zomerparkfeest was er eentje van een paar hoogtepunten. Ik begon de dag tijdens de Picknick der Gebroken Harten met het werven van nieuwe Vrienden van het Zomerparkfeest, bij het Vriendenpodium (Amigo). Het was een stralende, warme middag, en de temperatuur liep aardig op. Ik had een hoedje op, wat zorgde voor wat zweetdruppels onder dat hoedje. Maar ik hield het hoedje op, omdat het mij herkenbaarder maakte als Vriend. Samen met een flink aantal andere Vrienden had ik een alleraardigst resultaat weten te behalen; een aanzienlijk aantal nieuwe Vrienden was aan het einde van de middag het resultaat. Ook heb ik een paar oude bekenden gesproken die ik allang niet meer gezien had.

Na de wervingsactie vervolgde ik mijn weg over het terrein en kwam uit bij de Zelt, waar Dario Mars & the Guillotines speelde. Ik werd meteen naar binnen gezogen door de muziek. Stampende beats, begeleid door rauw gitaarwerk en een dito klinkende donkere zangeres. Door de bezwerende gitaar, de diepe basgitaar en de hypnotiserende drums waande ik me gelijk in de Louisiana Swamps. Americana met een hoofdletter A! De stem van de zangeres, die mij deed denken aan een jonge Tina Turner, maakte het helemaal af. Tegen het einde waande ik me temidden van een voodoo-sessie; de zwoele bewegingen van de zangeres werkten als een magneet op me. Ik kon er geen genoeg van krijgen. Deze Priesteres had haar werk goed gedaan; er stond  daadwerkelijk een voodoo-priesteres in plaats van zomaar een zangeresje. Na afloop van dit optreden moest ik onwillekeurig denken aan die wereldhit van Creedence Clearwater Revival: “I put a spell on you, because you’re mine”.

Ik ging op zoek naar iets te eten. Ik had immers nog niets in mijn maag gevoeld sinds ik in het Julianapark was. Het werd een pizza van good old Beppo. Rond zeven uur ging ik even naar buiten om te wachten op mijn neef en zijn vriendin, met wie ik had afgesproken. Na een paar minuten kwamen zij aangelopen, en gezamenlijk gingen we weer naar binnen. Voor zijn vriendin was het de eerste keer dat zij het Zomerparkfeest zou meemaken, en als volleerd gids leidde ik hen rond over het terrein. Alleen heb ik het optreden van John Coffey gemist, maar dat was mijn eigen keuze. Het was buiten te gezellig om de Zelt binnen te gaan.

Gedrieën gingen we terug naar de Main Stage, waar enkele ogenblikken later Kovacs zou spelen. Voor mij was dat de apotheose van de zaterdag. Ik werd meteen gegrepen door de donkere, rauwe stem van deze – oorspronkelijk Limburgse – mysterieuze zangeres. Een heel aparte act, met een obscuur geluid. Dit werd versterkt door de keuze van de instrumenten: een diep klinkende drumset, en zware en donkere bas, de obligatoire gitaar met een geluid dat ik niet kan beschrijven, bijpassende keyboard en percussie, een cello en een viool maakten de set compleet. De beschrijving op de website van het Zomerparkfeest is fabuleus treffend: “grootse popnummers die perfect passen bij een nog uit te komen James Bond-film“. Zelf zou ik haar willen vergelijken met de zangeres die al een aantal Bond-nummers op haar naam heeft staan: Shirley Bassey. Kovacs kan zich zeker meten met deze diva! De poorten gingen dan ook terecht dicht bij deze wereldact. Wat een stem! En wat een optreden! Van deze zangeres met indringende stem en intrigerende verschijning gaat de wereld nog veel horen!

Geef een reactie